Eetmomenten

tndrts2

 

 

 

 

De tandarts vroeg of zijn collega me bij de vorige controle over eetmomenten had verteld. Ik kon me dat niet herinneren, maar aan zijn gezicht te zien stond in de computer van wel. ‘Hooguit zeven eetmomenten op een dag’, zei hij op vonnisachtige toon. ‘En daar zit je zo aan, hoor.’ Hij gebruikte zijn vingers bij het tellen. ‘Ontbijt, tussendoortje, lunch, ‘s middags een stukje fruit, avondeten en – en dan houd ik het heel saai – ‘s avonds twee rijstwafels.’ Ik kwam uit op zes, maar zijn vingers niet. Kennelijk golden die rijstwafels als twee afzonderlijke eetmomenten. Ook een biertje of een frisje was oneerlijk genoeg een eetmoment en die had hij – hij hield het immers saai – nog niet genoemd.

Ik zei dat ik niets begreep van de al jaren erbarmelijke staat van mijn gebit. Ik eet niet de hele dag door en drink niks bijzonders: koffie en water. ‘Koffie met suiker?’, vroeg de tandarts met een bijklank waarin ik wedden? Je doet suiker in je koffie hè? Jij bent zo’n type hoorde. Ik kon alleen maar nee schudden, omdat mijn kiezen een cameraatje vasthielden; tandartsen houden ervan om vragen te stellen op momenten dat je niet kunt antwoorden.

‘Als dit zo doorzet, houd je niks over’. Juist op momenten van sprakeloosheid, zit er niks in je mond. Een mannetje op mijn schouder zei dat de tandarts zijn werk deed. Ik vroeg of ik op mijn veertigste al aan een kunstgebit moest. Hij zweeg. Nu ging ik me verlagen tot het ‘ja, maar zij doen het ook’, een tactiek die al sinds de basisschool onder een dikke laag stof zat. ‘Er zijn mensen die de hele dag cola drinken en nooit wat hebben’. Het werkte een beetje, eindelijk liet de tandarts het woord pech vallen. Hij gaf mijn speeksel de schuld, wat raar was, maar alles beter dan ikzelf. Ik vroeg me af of mensen die de hele dag tuffen, ooit ditzelfde hadden gehoord.

Na een pauze van een uur mocht ik uithuilen bij de mondhygiënist. Je kunt veel over mondhygiënisten zeggen – de pijn gaat vaak door merg en been – maar ze zijn in ieder geval innemender dan de tandarts. De mondhygiënist had een halve minuut nodig om tot de pechconclusie te komen. Nadat ze me, terwijl ik een spiegeltje vasthield, had leren tandenpoetsen, kwam ze met goed nieuws. Ik mag best een zak snoep tot de bodem leeg  eten, als ik dat maar op één eetmoment doe. De zon ging schijnen en ik merkte dat er een kalmerend nummer van Mr. Probz op stond.

Lachend fietste ik door een hagelbui naar huis. Chocoladeletters tijdens het koken vallen nu onder het diner en de lunch kan op z’n tijd ook prima met een zak Doritos Cool American. Het wordt mooier: feestmaand december is welbeschouwd één groot eetmoment. Ik ga ze bij de volgende controle op mijn vingers natellen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s