Renate van der Gijp

Iemand vroeg me laatst of ik nog steeds Voetbal Inside keek. De nadruk lag op ‘steeds’. Alsof het toch een keer klaar moest zijn, alsof het na een tijdje toch minder leuk zou worden. Ja, ik keek nog steeds. Want het programma was nog altijd heel erg amusant, messcherp en vaak hilarisch.

Voetbal Inside is ook controversieel. Het is voetbalkantinepraat en in de voetbalkantine worden dingen gezegd die eigenlijk niet kunnen, die je thuis bij vrouw en kinderen niet zegt maar waarvoor je de derde helft op zaterdag- of zondagmiddag hebt. Maar bij de kantinepraat van Voetbal Inside zijn camera’s en microfoons, dus is het programma haast onlosmakelijk verbonden met kritiek. Sylvana Simons, Jelle Brandt Corstius en Sunny Bergman; allemaal ondernamen ze pogingen tot een boycot, omdat Voetbal Inside, en daarmee dus ook de hoofdrolspelers, racistisch, homofoob of iets anders onwettigs zou zijn.

Er is voor hen alleen één probleem: Voetbal Inside valt niet te boycotten. Boycot is in het geval van Voetbal Inside synoniem met support. Als je een aflevering ervan publiekelijk ter discussie stelt, nemen de kijkcijfers toe en wordt de volgende aflevering tien keer erger. Principieel natuurlijk niet oké om het er daarom maar bij te laten zitten. Maar de satirische insteek maakt de praatshow ongrijpbaar en de manier waarop de kritiek wordt weggelachen weet toch van elke serieuze criticus een roepende in de woestijn te maken. Ook voor mij was de soms aanvaardbare kritiek die het programma kreeg, geen reden om het programma uit te sluiten. Niet het minst omdat ik me week in week betrapte op gelach van Gerard Joling-proporties.

Tot afgelopen vrijdag, toen René van der Gijp zich in het derde en laatste reclameblok als vrouw verkleedde. Hij verwees hiermee naar Vlaams journalist Boudewijn Van Spilbeeck die voortaan als Bo Van Spilbeeck door het leven gaat en daar 24 uur eerder in De Wereld Draait Door, nota bene nog midden in de transformatie verkerend, openhartig over had verteld. Als publiek persoon had ze de wens om als vrouw verder te gaan jaren gekoesterd en er nu de moed voor gevonden. Ze was bang geweest voor verlies van baan en gezin; beide was niet gebeurd.

Natuurlijk zou hierover ook in Voetbal Inside gepraat worden, want in Voetbal Inside gaat het meestal nog eerder over de haartransplantatie van Lange Frans dan over de haarfijne pass van Kevin De Bruyne. Er zou dus ook over deze kwestie, zonder blad voor de mond, met scherpe oneliners worden gestrooid.

Maar zó slap? Het was geen slip of the tongue die als onheus kon worden opgevat. Het was – Derksen vermeldde het er voor de zekerheid nog even bij – satire. Maar satire van welk niveau? Het programma waarin alles gezegd kan worden, waarin met nog geen milligram meel in de mond wordt gepraat, had om iemands geslachtstransformatie belachelijk te maken iets ingestudeerd dat me deed denken aan mijn afscheidsmusical in groep 8, waarin alle jongens zich als vrouw verkleedden om zo op Sex Bomb van Tom Jones te dansen. De ouders lachten zich rot – wijzelf misschien nog harder. Bij een landelijk televisieprogramma mag je echter hogere eisen stellen dan bij een groep 8-musical. René van der Gijp werd Renate van der Gijp; er was zo kort over nagedacht dat zelfs over het feit dat de naam René zich prima leent voor beide geslachten was heen gekeken.

Als dit geen Voetbal Inside was, dan zou dit in de volgende aflevering van Voetbal Inside met de grond zijn gelijkgemaakt. “Humor om te lachen”, zou Derksen het hebben genoemd, waarna hij met een vies gezicht zou hebben gezegd dat hij zich volledig bij René aansloot. “Doe het nou niet jongens” zou Wilfred Genee op paternalistische toon hebben gezegd. “We hebben toch afgesproken geen RTL-formats meer af te zeiken?” En daarna alsnog schaterlachend: “Dit gaat het directeurtje niet leuk vinden.”

Voetbal Inside heeft zichzelf in de staart gebeten. Voor het eerst is het programma afgedaald naar een niveau waarvan ze zélf gehakt zouden maken – zó slecht. “Lekker man!”, zou Gijp, rechtsonder in beeld in een tweede schermpje, schaterlachend roepen. Zó slecht.

Met de Renate-sketch werd niet iemand gewaagd op de hak genomen omwille van een goede grap, er werd uit het niets bekendgemaakt dat Voetbal Inside aan het eigen succes ten onder is gegaan. Wat ooit een serieus, ietwat saai voetbalpraatprogramma was, was van belachelijk hilarisch plotseling gezonken naar allejezus slecht. Wel of geen golf van kritiek, Derksen en de zijnen moeten concluderen dat ze in hun drang om satire te maken, zichzelf hebben overschat en daarmee failliet verklaard. Want dit plotselinge dieptepunt moet toch zeker voor de helft van de kijkers reden zijn om niet ‘nog steeds’ naar Voetbal Inside te kijken.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s