EK: rokjes en een stille groepsapp

Een collega zei zondagmiddag dat ik in mijn column maar moest pleiten voor rokjes in het vrouwenvoetbal. “Dan kijkt iedereen opeens wél, ook Maxim Hartman.” Ik vond het een matig idee. We wisten nog niet wat de dames in de finale zouden doen, maar zowel bij winst als bij verlies zou de kledingkwestie ongelegen komen, als het al een kwestie was. Bovendien was het volkomen onnodig dat Maxim Hartman zou kijken.

Ik keek zondag niet naar de finale en voelde me daar toch wat ongemakkelijk bij. Vanaf 16 juli had ik, volledig meeliftend op de geboren hype, alles van de Oranje Leeuwinnen gevolgd. Ik wist plotseling dat de linksachter bij Achilles’29 speelde en de linksbuiten bij Barcelona. Op het veld scheelt dat door de bank genomen nog geen vijftig meter, topografisch zit er tussen Groesbeek en Barcelona 1500 kilometer en qua niveau is het ongeveer Bram van der Vlugt als Sinterklaas of je improviserende oom die je binnen één minuut hebt ontmanteld omdat je z’n stem herkent.

Maar goed, dat wist ik nu dus allemaal. Dat Jackie Groenen en Lieke Martens héél goed kunnen voetballen en dat aanvoerder Mandy van den Berg op twee derde van de groepsfase genadeloos werd gepasseerd. Vrouwenvoetbal is ook gewoon topsport, blijkt ook keihard. Al vloeien de tranen dan wat eerder en rijkelijker dan bij mannen (“Maar Cristiano Ronaldo ging toen ook..” – klopt, maar dat we dat nu nog weten betekent dat hij als uitzondering de regel bevestigde). Damesvoetbal is écht leuk om naar te kijken en dat ik klaarblijkelijk het idee heb dat ik het hier dien op te schrijven is even pijnlijk als ongemakkelijk.

Want ik keek dus niet naar die finale, omdat ik een verjaardag had. Dat klinkt ongeveer als de slapste smoes sinds de brug open stond. Ik zat op een terras, menigeen keek iets vaker op de telefoon dan sociaal aanvaardbaar is en af en toe hoorden we gejuich. Eigenlijk kon dit niet bestaan, dat je heel kort na de wedstrijd naar het toilet loopt en dat er binnen drie mensen naar de prijsuitreiking zitten te kijken. Dat het in de groepsapp van Goal Nederlandstil blijft.

Het vrouwenvoetbal krijgt door de EK-titel ongetwijfeld een enorme boost, maar tegelijkertijd laat de aandacht die ervoor is in een land waar voetbal zó enorm groot is, behoorlijk te wensen over. Ik reken dat de voetballiefhebber aan, mezelf dus ook, maar ook zeker de collega die opperde dat ze maar in rokjes moesten gaan spelen.

Column voor: Goal Nederland (7 augustus 2017)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s