De EK-beleving zonder opsmuk

Ik ontwaakte zaterdagochtend niet met lichte kriebels in de onderbuik. Ik spelde bij de koffie niet de sportbijlage van elke weekendkrant van A tot Z en weer terug. Ik stuurde niet minimaal tien mensen de vraag ‘Wat denk je?’

Ik trok geen kleur aan die je de rest van het jaar in Nederland niet aan kan en ik zette geen belachelijk hoofddeksel op mijn hoofd waar je, buiten sportevenementen en verjaardagen van koninklijke personen om, niet mee weg komt. Ik had niet ergens een pooltje ingevuld en maakte me daar dus ook niet druk om.

Ik keek niet de doelpunten uit de groepsfase en de interviewtjes met de betrokkenen nog eens terug. Ik hoorde in mijn straat geen irritante vlaggetjes kletteren. Ik haalde van tevoren geen krat bier met oranje papieren omhulsel waarop stond dat je iets kon winnen. Ik kreeg bij de kassa geen Wuppies, Welpies – zelfs geen Chickies. Ik fietste niet net wat sneller dan normaal naar huis en voelde me niet alsof ik een belangrijk tentamen had waarop ik voor de variatie zelf geen invloed kon uitoefenen.

Ik twijfelde niet of ik thuis zou gaan kijken, in een café met het risico dat iedereen ervoor stond of op een groot scherm op een plein. Ik vroeg niet tijdens de volksliederen aan iedereen binnen een straal van vijf meter nog eens wat ze ervan dachten. Ik vloekte niet als zij uit Zweden op ons doel afkwamen. Ik gaf bij de 1-0 niemand een high five, ik dacht geen moment: nu snel die tweede, dan zitten we wat rustiger. Ik kreeg in de rust geen hinderlijke EK-memes binnen op mijn telefoon. Ik ging niet drie keer plassen uit angst dat ik iets zou moeten missen in de tweede helft.

Ik keek niet op internet wie de volgende tegenstander zou kunnen worden. Ik kreeg bij het, voor zowel Nederland als de spits, bevrijdende doelpunt geen natte ogen omdat ik zo ontzettend meevoelde. Ik ervoer het laatste fluitsignaal niet als een gevangene die gratie krijgt. Ik viel geen mensen in de armen en ik rende niet naar de kroeg om het tot vier uur te vieren, om te denken dat je het in dronkenschap aandikt en om er de volgende ochtend met een lichte hoofdpijn achter te komen dat die echt alleen door het consumeren komt en niet door een tegenvallende uitslag.

Nee, eigenlijk zapte ik na het eindsignaal gewoon naar Nieuwsuur en zagen we dat op een plein in Doetichem honderden mensen op schermen hadden gekeken, vermoedelijk de hele dag hadden beleefd zoals hierboven beschreven, minus negatie, en uitspraken deden als: “Eigenlijk nog beter als (sic) de mannen.” Ah, vandaar!! Nee, dat vond ik zelf (nog) niet. Wel een leuke avond gehad, trouwens. En donderdag kijk ik weer.

Column voor: Goal Nederland (31 juli 2017)

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s