De radiotranen van Gio

Ik hoorde de tranen van Giovanni van Bronckhorst zondagmiddag op de radio, nog voordat ik ze op televisie zag. Je kunt tranen niet horen, maar ik deed het toch. Wat Van Bronckhorst deed hield het midden tussen sniffen en snikken – als je het ergens mocht indelen.

Ik heb altijd een voorliefde gehad voor televisietranen, maar nooit herbergden tv-tranen van topsporters de gevoelens die we zondag bij NOS Langs de Lijn hoorden loskomen bij Van Bronckhorst. Mooier dan dit ging het niet worden. ‘Onbeschrijfelijk’, noemde de trainer het binnenhalen van het kampioenschap. Geen bijzonder woord. Een woord dat in te wisselen was voor ongelofelijk, onvoorstelbaar, fantastisch en geweldig. Maar het ging om de manier waarop hij het uitsprak. Met licht overslaande stem, gevolgd door een snifje en een snif.

Hoorbaar was de moeite waarmee Van Bronckhorst, opgeslokt door emoties, zijn woorden uitsprak. Het stond haaks op het gemak waarmee hij de woorden uitkoos, niet hoefde uit te kiezen, omdat het simpelweg vanzelf ging. Omdat ze rechtstreeks uit het hart kwamen. Een halfzin, een snif. Een zinnetje en nog een snif.

‘s Avonds zag ik Van Bronckhorst in exact dezelfde staat exact hetzelfde verhaal vertellen. Het was niet de trainer die bij elk medium dezelfde gortdroge analyse afratelde, waardoor je het idee had dat je drie keer hetzelfde interview zag. Het was letterlijk hetzelfde verhaal, maar nu met televisiebeeld erbij. Ik zag hoe hij met z’n linkerhand in z’n nek krabde terwijl hij zijn gevoel onbeschrijfelijk noemde. Ik zag hoe hij zijn schouders ophaalde en nee schudde terwijl hij zweeg, hoe hij zijn linkerhand nu op z’n wang legde en er meteen weer weghaalde. Ik hoorde de tranen nu niet alleen, maar zag ze ook.

Verslaggever Joep Schreuder stelde een aantal vragen: voor wie zijn tranen waren, of hij getwijfeld had aan het behalen van de landstitel, of het nu weer achttien jaar ging duren. Ze waren overbodig. Schreuder had niets hoeven vragen en Van Bronckhorst had niets hoeven zeggen. Hij had alleen hoeven sniffen. Of snikken. Met een radiomicrofoon erbij, dat wel. Want mooier dan dit ging het niet worden.

Column voor: Goal Nederland

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s