Hoe Jørgensen de Klassieker keek

Toen er van de Klassieker tussen Ajax en Feyenoord zondag een halfuur voorbij was, koos de regie voor een beeld backstage. Nicolai Jørgensen, in de tiende minuut geblesseerd afgehaakt, zat ergens in de catacomben op een plastic stoel op een televisieschermpje de wedstrijd te volgen. Er stond een mannetje van Feyenoord naast hem, dat op zijn telefoon bezig was.

Hoe lang zat Jørgensen daar al en waarom? Mocht hij na zijn blessurebehandeling niet in trainingspak op de bank plaatsnemen? Is dat een typisch Nederlandse regel van de KNVB? Jørgensen keek met een moedeloze, haast verveelde blik naar het televisieschermpje, alsof er een herhaling van een herhaling op stond in de zomerprogrammering van RTL. Logisch, het stond al een halfuur 1-0 voor Ajax en een van de redenen waarom het niet meer goed ging komen met Feyenoord was dat de topscorer op een plastic stoeltje voetbal zat te kijken.

Maar waarom zat hij daar zo, in zo’n troosteloze setting, een situatie te volgen die hem nogal aan ging en die zich op vijftig à honderd meter van hem afspeelde? Waarom moest hij de jongens met wie hij een halfuur geleden nog aan de wedstrijd begon via tv bekijken? De Feyenoord-supporter op het Stadhuisplein in Rotterdam had het beter. Oké, misschien moest er her en der met een ME’er worden gestoeid of een journalist op een bierdouche worden getrakteerd, maar er waren mensen, er was bier en je kon een broodje kroket halen. Ook thuis op de bank heb je het prima. Er is chips en wat te drinken ingekocht en je kunt op het moment dat je het even niet ziet zitten naar de koelkast lopen. Je noemt jezelf Feyenoord- of Ajax-supporter, doet alsof je onderdeel van een van die clubs bent, maar in feite sta je er, als je de wedstrijd op tv kijkt, zo ver van af.

Jørgensen moet op dat stoeltje, voor dat tv’tje in de catacomben van de ArenA ook een beetje het gevoel hebben gehad dat hij er niet bij hoorde. Op de wand prijkte een foto van Edwin van der Sar en Jari Litmanen die een beker omhoog hielden. Op de grond stonden drie gele sterren afgebeeld om er bij de tegenstanders in te wrijven dat ze bij de succesvolste club uit de voetbalgeschiedenis op bezoek waren. Jørgensen was vermoedelijk jaloers op het Feyenoord-mannetje naast hem, dat had tenminste zijn telefoon nog bij de hand.

Het mannetje en Jørgensen zeiden niets tegen elkaar, het mannetje volgde niet eens echt de wedstrijd. Logisch, we gingen inmiddels richting de rust en het was 2-0 geworden. De televisiekijker thuis ging tijdens de tweede helft misschien wel wat anders doen of meer de nadruk leggen op het gezelschap dan op de reden waarom het gezelschap er was. Op het Stadhuisplein was het gezelschap met rasse schreden veranderd in ongezelschap. Zometeen zouden in de ArenA de 22 spelers de catacomben betreden voor de rust. Misschien was Jørgensen zich dan al aan het omkleden, zou hij zich later tot trainer Giovanni van Bronckhorst wenden en zou hij de verstandige woorden spreken: “ik ga naar huis.”

Column voor: Goal Nederland

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s