Leicester’s bla bla bla

Ik luister nog steeds bijna wekelijks naar Claudio Ranieri. Op een persconferentie laat hij op meeslepende wijze het journaille zich realiseren dat Leicester City de Champions League in gaat en hoe belachelijk mooi dat is.

“Ey man.. we are in Champions League. We are in Champions League man! Dilly dang, dilly dong, come on!!!” zegt Ranieri terwijl hij de mensen van de pers met grote ogen aankijkt. Dat mochten ze niet vergeten, die kritische, zure journalisten die er altijd weer in slaagden een sceptische houding aan te nemen, zelfs als er een schitterend sprookje werd geschreven.

Ik krijg er nog steeds een big smile van als ik het fragment bekijk. Het filmpje kan kan fungeren als peptalk als je even vast zit: kop op, man, ertegenaan! Je bent gewoon lekker bezig! Het is alsof Ranieri het tegen iedereen heeft.

Ik heb, toen het in het najaar, een aantal maanden na de landstitel, slechter ging met Leicester, gedacht dat een man die de pers zo met de neus op prachtige feiten kan drukken niet ontslagen kon worden – zelfs niet in Engeland. Ik denk dat Ranieri (I believe, I believe. I am a positive man) hier zelf ook niet op had gerekend.

Donderdagavond kwam dan toch het bericht dat hij weg moest. Het doet er volgens de clubleiding blijkbaar even niet toe dat hij met Leicester de door Ranieri zo bejubelde Champions League-deelname zou kunnen verlengen. They forget. They speak about bla bla bla. De ploeg is pas halverwege de achtste finales met Sevilla en heeft een uitgoal te pakken.

Dilly dang, dilly dong. De aardigste man van Europa is ontslagen. De man die een standbeeld had moeten krijgen en wiens naam, King Claudio, ook eventueel een mooie variant had kunnen vormen op King Power Stadium.

De opportunistische, vieze, oneerlijke voetbalwereld was nog nooit oneerlijker dan bij het ontslag van Ranieri. De man liet met zijn kunstwerk duizenden middelmatige ploegjes in de wereld dromen van succes. Van het zevende elftal van een amateurclub tot de degradatiekandidaten in de Primera División: ze zijn weer gaan geloven dat er altijd iets moois kan gebeuren. Maar het bizarre kunststuk van Ranieri bleek tegelijkertijd het graven van zijn eigen graf. Als iets waanzinnigs presteren dusdanig hoge verwachtingen kan opwekken dat het je uiteindelijk duur komt te staan, is een sprookje schrijven opeens een stuk minder aantrekkelijke taak.

Het zegt genoeg hoe het ontslag van Ranieri aankwam bij diens collegatrainers. In Engeland is moddergooien tussen verschillende managers geen uitzondering, maar José Mourinho gaf een perspraatje met de intitalien van Ranieri op zijn polo (die hij waarschijnlijk ooit van Ronaldo had gekregen, maar dat doet er niet toe) en Jürgen Klopp completeerde met dit dieptepunt zelfs het rijtje Brexit – Trump – Ontslag Ranieri.

Ik gun, en ik denk dat iedereen dat wel doet, Ranieri de mooiste club ter wereld als volgende werkgever. And now.. he goes straight away. Een club met een reëel verwachtingspatroon en een club waar je nooit de dupe kan worden van je eigen topprestatie.

Column voor: Goal Nederland

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s