Vergeten wedstrijd

“We vergaten te voetballen”, hoor ik een voetballer in een interview meestal zeggen nadat er een wedstrijd is verloren. Dat is nogal wat. Je komt er trouwens als voetballer nog goed mee weg, vooral als je het vergelijkt met een bakker die vergeet te bakken, een schrijver die vergeet te schrijven, een kok die vergeet te koken of een piloot die vergeet te vliegen.

Dat doet niets af aan hoe ontzettend dom het is om vergeten te voetballen. Dan rijd je dus op zondagochtend, nog voor het ontbijt, naar de club, vertrek je daar met al je teamgenoten in een grote bus naar Leeuwarden of Kerkrade, daar wroet je ter inspectie even met de rechtervoet in het veld, vervolgens trek je in een kleedkamer kousen, een broekje, een shirt dat al je collega’s ook hebben en felroze schoenen met noppen aan, je hoort een man in serieuze mensenkleding elf namen opdreunen en dan vergeet je te midden van al die bezette stoeltjes te doen waarvoor je kwam. Ik kan daar met mijn hoofd maar moeilijk bij.

Totaal zonder begrip tik ik dit stukje ook weer niet, sterker nog: ik had het zelf ook weleens als E-pupil. Dan liep ik van de twintig minuten die een helft maar duurde er zeker vijftien aan Bassie & Adriaan en De Plaaggeest te denken. Of ik was zó bezig met de vraag of mijn ouders al langs de lijn stonden, dat ik spontaan vergat te voetballen. Maar er is een groot verschil tussen de E-pupil die ik toen was en de eredivisievoetballers die nu wekelijks zeggen dat ze het zijn vergeten. Een verschil dat z’n bestaansrecht ontleent aan de gulden die ik kreeg voor een (zeer sporadisch) doelpunt ten opzichte van de duizendjes die zij wekelijks innen.

Ik heb dit weekend geturfd, trouwens, hoe vaak teams vergaten te voetballen. Excelsior, SC Cambuur en Heracles Almelo: allemaal nalatig geweest. Feyenoord, afgeleid door bedreigingen en verhuisdozen, vergeet het al sinds de jaarwisseling. Ik snap volkomen waarom PSV en Ajax zo lekker gaan de laatste weken: tegenstanders bereiden zich haastig of helemaal niet voor en geven de punten cadeau. Dat is geen kwestie van een nederlaag incalculeren, maar gewoon domme vergeetachtigheid. Als je hoofd niet vast zou zitten, is de onafgemaakte zin die mijn moeder in dat soort situaties inzet.

Daley Sinkgraven, afwisselend geblesseerd of bankzitter, verloor zijn hoofd deze week door in een interview te stellen dat Ajax geen punten meer gaat verspelen en sowieso kampioen van Nederland wordt. Als ik Frank de Boer was zou ik Sinkgraven het hele seizoen niet meer opstellen, want die gaat geheid vergeten te voetballen. Dat heb ik in ieder geval als ik ergens lichtzinnig over denk: dan gaan belangrijke zaken me ontglippen. Het zou voor Ajax tragisch zijn als ook maar één van de spelers in deze cruciale periode vergeet te voetballen. In plaats daarvan moeten de Amsterdammers hopen dat PSV door al die Champions League-afleiding op een zondagmiddag een wedstrijdje tegen NEC of ADO over het hoofd ziet. En daarna voor het eerst in de voetbalhistorie terecht met die verklaring komen: “Titel weg. Het is zuur, maar we vergaten gewoon te voetballen.”

Column: Buitenkant Voet

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s