Sigaren

“Zet die jongen maar aan het werk”, zei Johan Derksen tegen mijn begeleider toen ik stond na te trillen van de hand die ik hem had geschud. De weg naar zijn bureau was lang gebleken. Zes jaar geleden kwam een van m’n jongensdromen uit. Ik mocht drie dagen meelopen op de redactie van Voetbal International, in Gouda.

Vandaag had Derksen zijn laatste dag als hoofdredacteur van het weekblad. De redactie van VI was voor mij zes jaar geleden als de chocoladefabriek voor Sjakie, Disneyland Parijs voor Wibi Soerjadi en het laatste uurtje van de dag voor Knevel en van den Brink. Echt, in mijn ogen ging ik op audiëntie.

Uit de mini-stage rolde een bijbaantje op de beeldredactie. Ze noemden me Scan omdat mijn functie zich beperkte tot het scannen van oud beeldmateriaal. In één gebouw met Derksen zijn werd normaal. Ik keek alleen nog écht van hem op als hij de beeldredactie op liep en vroeg ‘of er nog een beetje geneukt werd’. De verafgoding nam af. Ik begon te beseffen dat Derksen ook gewoon maar een mens was die een paar keer per dag toiletteerde. Meteen daar achteraan realiseerde ik me dat we dus mogelijk op dezelfde bril zaten.

Mooi was de dag waarop me werd gevraagd of ik de stad in wilde voor een boodschap: sigaren halen voor Johan. Geen twijfel mogelijk. “Sigaren voor Johan Derksen”, zei ik trots tegen de verkoopster. Ze kende het recept en gaf me de doosjes mee. Ik wist niet hoe voorzichtig ik terug moest fietsen, want zag mezelf al in zijn werkkamer aankomen met een setje gesneuvelde sigaren. Hij zou vloeken. De man die op televisie mensen in drie woorden onder de tafel lulde, zou me verbaal fileren.

Teruggekomen liep ik naar zijn werkkamer. Hier was een legendarisch moment in de maak. De deur stond open en ik liep terwijl hij opkeek richting zijn bureau. Ik gaf hem het tasje, hij keek erin en zijn gezicht betrok. Onder een luid GODVERDOMME, riep hij naar zijn secretaresse dat ‘die trut van de sigarenzaak de verkeerde had meegegeven.’

“Kan jij niks aan doen”, zei hij nadat ik me instinctief had verontschuldigd. Ik voelde me belabberd. Kreeg ik één  opdracht van Koning Voetbal, mislukte die. Ik verwachtte een ‘Zet die jongen maar weer aan ‘t werk’, maar Derksen zei niet veel meer. Terug op mijn plek begon ik weer foto’s te scannen. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit nog sigaren heb gehaald.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s