Open kaart

Ga ik het zeggen of ga ik het niet zeggen? Ik dub vaak als het er in gezelschap over gaat. Een enkele keer zie ik mensen naar mijn gezicht kijken, alsof ze het door hebben dat ik het poog te verbloemen. Ik zoek het midden tussen angstvallig zwijgen en stoer mee ouwehoeren. Mensen die er wel van weten, zeggen tegen me dat ik niet mag oordelen over het lichaam van Halle Berry. Oneerlijk, vals, ik weet toch wie het is? Ze zeggen, balancerend tussen grap en verwijt, dat ik geen echte man ben, dat ik geen recht van spreken heb. Een paar jaar geleden vroeg iemand me mee. Ik zei: ik weet het niet, ik weet niet of ik daar pas. Ik weet niet of ik daar kan vinden wat ik zoek. Vond diegene prima. Ga ik wel met echte mannen, zag ik ‘m denken. Om de zoveel tijd word ik er op een benauwende manier mee geconfronteerd, mensen die het niet weten en vast niet willen weten of waarvan ik niet wil dat ze het weten. Het loopt vaak met een sisser af: het onderwerp wordt gewijzigd, of ze houden erover op omdat ze het aan me zien en het daaruit voortvloeiende ongemak niet trekken. Maar ik wil die momenten niet meer, ik wil niet meer op een feestje staan en schrikken van het gespreksonderwerp. Ik wil me niet meer moeten verantwoorden. Ik wil dat mensen het weten, accepteren en me laten. Daarom biecht ik het graag bij dezen op: Ik heb nog nooit een James Bond gezien.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s