Klootzak

Op Koningsnacht las ik plotseling mee met een What’s Append iemand die ik niet kende. Ze bleek iemand te zoeken die ik kon zien staan, we hadden elkaar even daarvoor gegroet. “Waar ben je”, typte het meisje. En even later: “Ik ook ongeveer, maar ik zie je niet!” Ik stond op een lastig kruispunt: tik ik het appende meisje op haar schouder en wijs ik haar op degene die ze zoekt? Het was een handeling van twee tellen die haar zo’n vijf minuten tot een halfuur meer gezelschap en minder stress zou opleveren. Haar helpen had ook een keerzijde: ze zou erachter komen dat ik enige tijd had meegelezen en het OV-argument ‘moet je maar niet zo’n luid gesprek voeren’ telde niet. Het risico dat ze op zoek was naar heel iemand anders met toevallig dezelfde naam kwam daar nog bij. Het appende meisje keek gestrest om zich heen en vergrootte onbedoeld de afstand tot haar vriendin iedere tien tellen met een meter of vijf. Ik zag het meisje dat gezocht werd druk en paniekerig bezig op haar telefoon en richtte mijn blik weer op het podium. Ik was een klootzak.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s