Hoed

Volledig terecht verloor ik deze vakantie mijn hoed. Ik liet het ding rusten op een paal, terwijl ik van iemand afscheid nam op een vliegveld. Vergeet de hoed straks niet van de paal te halen, dacht ik nog. Onder de metaaldetector van de douane doorlopend, realiseerde ik me dat ik met die waarschuwing helemaal niets had gedaan.

De schade viel mee: omgerekend had ik € 2,50 betaald per keer dat ik de hoed had gedragen, dat is vrij veel voor een op straat gekocht hoedje dat verbuigt of anderszins beschadigd raakt zodra je het op een andere manier dan op je hoofd probeert te vervoeren, maar nog steeds heel weinig als je bedenkt dat het heel leuk was om de hoed te dragen. Ga je een keer karten dan ben je meer kwijt en karten is helemaal niet leuk om te doen.

Ik ging het vliegtuig in zonder hoed, die op Sicilië was gekocht en gedragen, in Montpellier drie weken in de schaduw had gelegen – de nachtmerrie voor elke zomerhoed – en nu op een paal zat. Heb je weleens op een paal gezeten? Dat is verschrikkelijk. Ik weet wel dat ik terug had kunnen rennen, tegen de douanier “ik ben iets vergeten!” had kunnen roepen. Maar ik weet ook dat er tussen het kwijtraken en het besef van de vermissing zeker veertig minuten zaten, waarin ik incheckte, naar het toilet ging, eten kocht en buiten, op twintig meter en in het zicht van mijn hoed, een broodje at. In al die minuten heeft mijn hoed daar op de paal gezeten, misschien.

In het vliegtuig dacht ik aan mijn hoed. Ergens gunde ik ‘m het fijnste hoofd van Zuid-Frankrijk, van Europa, van de wereld. Je moet er niet aan denken dat hij uren op die paal heeft gezeten, het donker heeft zien worden. Dat mensen ernaar hebben gekeken en tegen elkaar hebben gezegd: “kijk eens, wat dom! Iemand is zijn hoed vergeten.” Anderzijds gunde ik een ander mijn hoed niet, de souvenir aan een vakantie in Zuid-Frankrijk en het geluk van het gratis in de schoot geworpen krijgen van een vakantiehoedje. Een dronken Brit die hem even tien seconden voor de grap heeft gedragen en daarna in het water heeft geflikkerd. Of iemand die hem de hele vakantie heeft gedragen en uiteindelijk in de vuilnisbak heeft gegooid – want hij was tóch gratis.

Het is nu bijna twee weken geleden. Ik denk soms nog aan m’n hoed. Ik hoop dat een Franse toerist hem heeft gevonden, hem mee op vakantie naar Sicilië heeft genomen en hem daar is vergeten. Daar waar het ding thuishoort, in plaats van Zuid-Frankrijk, waar het is verwaarloosd en een rottijd heeft gehad. Ik huur nooit meer een hoed.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s