Heitinga III

Opeens trapte er maandagavond iemand vol in mijn buik, met een stekende pijn als gevolg. Hei tin ga stopt per direct, vier woorden waarvan elke lettergreep voelde alsof er iemand in de kleedkamer, onder het kopje voetbalhumor, met z’n handdoek op je ontblote dijbeen sloeg; ze deden allemaal precies evenveel pijn.

Heitinga stopt met voetballen, een halfuur voor het verstrijken van de transferdeadline, alsof hij anders niet meer weg had gekund. M’n kortetermijngeheugen toonde zijn laatste doelpunt, in de Beker tegen De Graafschap. M’n langetermijngeheugen was niet bereikbaar voor commentaar.

Heitinga’s ik stop kreeg van mij niet het rouwproces dat een verdediger van zijn statuur hoort te krijgen, nee, ik ging slapen met een bekerdoelpunt tegen de fukking Graafschap. Een goal met het hoofd, maar nog minder overtuigend dan Van Persies eigen goal tegen Tsjechië.

Dat was Heitinga II, vandaag was Heitinga I aan de beurt. Op internet werd hij herdacht: met zijn goal tegen Feyenoord, zijn eigen blog Dankjewel! en een teamfoto waarop hij met Ibrahimovic, Pienaar, Maxwell, Sneijder en Van der Vaart poseert. Die foto verklaarde m’n pijn: Heitinga behoort tot de generatie spelers die in Ajax 1 stond toen ik net had geleerd dat Ajax en Feyenoord geen worstelaars maar voetbalclubs waren. Heitinga was een jonge held toen ik nog maar net wist wat buitenspel was, toen ik dacht een mening te mogen hebben over voetbal en stukjes schreef voor een ter ziele gegane Ajax-blog. Toen ik hem een mail schreef, of hij alsjeblieft zijn hele leven bij Ajax wilde blijven voetballen. Daarom kreeg ik een trap in mijn maag, maandagavond.

Heitinga neemt in zijn blog met zevenhonderd woorden afscheid, tweehonderd daarvan gaan over zijn succesvolle periode bij Ajax, de rest over zijn twijfelachtige buitenlandse succes, over de momenten – hij zegt ze te koesteren – waarop hij mocht warmlopen, de ArenA explodeerde en hij er meestal alsnog niet in kwam. Elk woord in die blog doet pijn, het stuk voelt aan als een kladversie; te vroeg op publish gedrukt.

Zondag neemt hij rondom de Klassieker afscheid, zelf heeft hij het zorgvuldig geregisseerd, zodat hij deze keer niet hoeft te ontbreken in de wedstrijdselectie. Zijn blog sluit hij af met de woorden dat we nog niet van hem af zijn, want hij blijft als trainer aan Ajax verbonden. Daaruit kun je opmaken dat hij niet beseft wat hij heeft gedaan. Heitinga III, ik weet niet of ik er al aan toe ben.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s